Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Shiba inu to pies, którego cechą wyróżniającą jest bardzo gęste futro. Swoim wyglądem przypomina on nieco maskotkę, niemniej jednak bywa bardzo porywczy, dlatego od samego początku potrzebuje konsekwentnego wychowania. Dla kogo zwierzę rasy shiba inu jest dobrym wyborem, a kto powinien rozważyć zakup innego psa?

Historia rasy shiba inu

Shiba inu to rasa japońska (prawdopodobnie najstarsza). Uważa się, że przodkowie jej przedstawicieli mogli pojawić się na Wyspach Japońskich nawet ok. 7000 lat p.n.e., byli oni psami myśliwskimi polującymi na niewielkie zwierzęta, w tym bażanty. Ciekawe jest to, że przez setki lat rasa nie zmieniała się, ponieważ w pobliżu nie było żadnych innych psów, z którymi te czworonogi mogłyby się krzyżować. Sytuacja zmieniła się pod koniec XIX wieku za sprawą Brytyjczyków. Zabrali oni ze sobą do Japonii inne rasy, takie jak pointery czy setery. W 1928 roku pojawiła się pierwsza celowa hodowla shiba inu, a 6 lat później ustalono wzorzec, jakiemu muszą odpowiadać psy. Jeżeli porównamy te czworonogi do swoich przodków, szybko zauważymy, że są one nieco bardziej muskularne i większe.

Rasa shiba inu zaczęła stawać się coraz bardziej popularna w Japonii po 1937 roku, kiedy to zyskała status ‘narodowego pomnika natury’. Jest ona tak samo znana jak akita, choć w innych krajach spotykana nieco rzadziej. W czasie II wojny światowej psy shiba inu niemal całkowicie wyginęły, ale po jej zakończeniu udało się wznowić hodowlę. Współcześni przedstawiciele tej rasy pochodzą z trzech linii: Mino shiba, shinshu shiba oraz san’in shiba. W Polsce po raz pierwszy o shiba inu usłyszano w 1992 roku, kiedy to do naszego kraju przybył pierwszy samiec. Rok później przywieziono samicę, a w 1995 roku na świat przyszedł pierwszy polski miot tej rasy.

Shiba inu vs akita

Shiba inu oraz akita to dwie bardzo popularne rasy psów pochodzące z Japonii. Co prawda są one do siebie bardzo podobne, ale nie identyczne i trzeba o tym pamiętać. Akity są nieco większe, wysokość w kłębie samic to 58 – 64 cm, a samców 64 – 70 cm. W przypadku shiba inu wysokość to odpowiednio 35 – 39 cm i 38 – 42 cm. Czworonogi te różnią się również długością życia. Średni wiek akity to 10 – 13 lat, podczas gdy pies shiba inu może żyć nawet 16 lat. Przedstawiciele obu ras wyglądają podobnie, ponieważ są to czworonogi w typie szpiców. To, co je łączy, to przede wszystkim spiczaste, trójkątne uszy, głowa podobna do lisiej i zakręcony ogon. Ponadto psy mają bardzo gęstą sierść, która zimą zapewnia im ciepło i ochronę przed wilgocią. Niekiedy shiba inu oraz akity są porównywane pod względem wyglądu do rasy siberian husky.

 

Shiba inu – wzorzec rasy

Pies rasy shiba inu ma szerokie czoło, prostą kufę, czarny nos i lekko skośne, ciemnobrązowe oczy. Uszy są niewielkie i trójkątne, szyja jest mocna i gruba, a grzbiet silny i prosty. Czworonogi mają głęboką klatkę piersiową, a także wysoko osadzony i zakręcony nad grzbietem ogon. Ciekawe jest to, że waga zwierząt nie została sprecyzowana w oficjalnym wzorcu. W przypadku samic jest to średnio 8 – 13 kg, a samców 9 – 14 kg. Shiba inu to mały pies z dwuwarstwową szatą. Składa się ona z grubego, a jednocześnie krótkiego podszerstka oraz twardszego, dłuższego włosa okrywowego (odstaje on pod kątem ok. 45 stopni). Jeśli uważniej przyjrzymy się sierści czworonogów, zauważymy, że najkrótsza jest w okolicy głowy, a najdłuższa na ogonie.

Jakie umaszczenie psów jest najczęściej spotykane? Shiba inu może być czarny (podpalany), złoty lub sezamowy, czyli złoty z czarnym nalotem. Bardzo istotne są oznaczenia określane mianem ‘urajiro’. To inaczej rozjaśniona do białego odcienia sierść znajdująca się na policzkach i boku kufy, pod brodą, na piersi, szyi, brzuchu oraz wewnętrznej stronie nóg. Zdarza się, że staje się ona widoczna dopiero w momencie, gdy szczenięta skończą 1. rok życia. Shiba inu nie może być całkowicie biały, niepożądane są też jasne znaczenia na końcu ogona.

Jak już zostało wspomniane, wielkość shiba inu zależy od płci, jednak nie są to bardzo duże psy. Biorąc pod uwagę ich wysokość w kłębie, można zauważyć podobieństwo do takich ras jak: Podenco andaluz, polski owczarek nizinny, clumber spaniel czy islandzki szpic pasterski.

Shiba inu – charakter

Pies shiba inu ma bardzo silny charakter, wyróżniają się tym wszystkie rasy pochodzące z Japonii. Nierzadko mówi się o nim, że jest to ‘wielkie zwierzę w małym ciele’, jest bardzo sprytny, inteligentny, a do tego lubi stawiać na swoim. Właściciel takiego czworonoga musi być cierpliwy, a jednocześnie konsekwentny, konieczne jest wyznaczanie pupilowi wyraźnych granic. Wynika to z tego, że kiedy shiba inu zechce osiągnąć zamierzony przez siebie cel, może posunąć się nawet do agresji. Odpowiednie wychowanie zwierzęcia to kluczowa kwestia, zwłaszcza jeśli pojawiło się ono w domu zamieszkiwanym przez dzieci.

Shiba inu przeważnie zachowuje dystans w stosunku do obcych, jednak osoby, które zdąży poznać, po pewnym czasie zaczyna akceptować. Co istotne, pies nie jest bardzo wylewny w okazywaniu uczuć, ale lubi zabawy z ludźmi. Kiedy już zmęczy się towarzystwem i zechce odpocząć w samotności, po prostu chowa się w swojej kryjówce, żeby się zdrzemnąć. Dobrze wychowane zwierzę z pewnością będzie odważne, a przy tym czujne i lojalne wobec swojej rodziny. Shiba inu niezbyt dobrze czuje się w towarzystwie innych czworonogów, w szczególności psów tej samej płci, może wdawać się z nimi w bójki. Ma on instynkt łowiecki, dlatego nie zaleca się spuszczania czworonoga ze smyczy podczas spacerów w otwartym, rozległym terenie. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że przedstawiciel rasy shiba inu nie będzie dobrze znosił także mieszkających z nim kotów i innych, równie małych zwierząt. Często są one traktowane przez takie psy jako zdobycz, którą należy ścigać.

Czytając opinie o rasie shiba inu, można dojść do wniosku, że nie są to hałaśliwe czworonogi. Niemniej jednak są one czujne i głośnym szczekaniem dają rodzinie do zrozumienia, że dostrzegły coś niepokojącego. Osoby mające dom z ogrodem mogą wypuszczać zwierzęta na zewnątrz, ale należy pamiętać, że przeskoczenie płotu nie stanowi dla shiba inu żadnego problemu. To psy, które nie mogą być pozostawione same sobie, gdyż wtedy zaczynają zachowywać się destrukcyjnie. Proces ich socjalizacji należy rozpocząć jak najwcześniej, nie można przy tym im pobłażać. Już jako szczeniak shiba inu może okazać się trudny w wychowaniu. To rasa, która współpracuje z człowiekiem wtedy, kiedy ma na to ochotę, bywa uparta i nigdy się nie poddaje.

Jak wygląda pielęgnacja psów shiba inu?

Co prawda sierść psów shiba inu jest gęsta, ale nie wymaga codziennego szczotkowania. Nie jest ona podatna na plątanie czy powstawanie kołtunów, więc tego typu zabiegi pielęgnacyjne wykonuje się sporadycznie. Wyjątkiem są okresy linienia, wówczas szczotkowanie powinno odbywać się częściej. Włos shiba inu nie ma łusek, dlatego łatwo usuwa się go z odzieży, dywanów czy mebli. Czworonogi nie lubią kąpieli, ale ze względu na to, że ich sierść nie jest podatna na zabrudzenia czy zbieranie rzepów, nie trzeba tego robić często. Co pewien czas należy za to kontrolować oczy, uszy i pazury pupila, a w okresie od wiosny do późnej jesieni dokładnie sprawdzać ciało w poszukiwaniu kleszczy. Ponieważ są to pasożyty mogące przenosić groźne choroby (w tym boreliozę i babeszjozę), warto zabezpieczyć przed nimi psa. Jednym ze skuteczniejszych sposobów jest obroża przeciw kleszczom, która po założeniu na szyję czworonoga działa nawet przez 6 – 8 miesięcy.

Ważne jest to, aby jak najwcześniej przyzwyczajać psa do czesania, a także innych zabiegów pielęgnacyjnych, w tym przycinania pazurów i wycierania łap po spacerze. Inaczej wykonywanie takich czynności będzie bardzo kłopotliwe ze względu na niespokojne zachowanie pupila, dorosłe czworonogi mogą wytrwale bronić siebie i swojej nietykalności.

 

Żywienie i zdrowie rasy shiba inu

Podobnie jak inne psy, shiba inu są mięsożercami. Można im podawać dobrej jakości suchą i mokrą karmę lub zdecydować się na żywienie typu BARF. To indywidualna decyzja podejmowana przez właściciela. W razie wątpliwości warto przedyskutować tę kwestię ze specjalistą, który pomoże w ułożeniu właściwej diety dla czworonoga.

Co istotne, shiba inu to rasa wytrzymała, średnia długość życia psów to nawet 15- 16 lat. Niemniej jednak zwierzęta mają genetyczne predyspozycje do niektórych chorób, w szczególności oczu. To m.in. jaskra oraz postępujący zanik siatkówki. Shiba inu często boryka się również z niedoczynnością tarczycy oraz alergiami, które można rozpoznać po swędzącej skórze, zapaleniu ucha oraz grzybicy.

Shiba inu – dla kogo?

Co prawda shiba inu to nie miniaturka, ale nie jest też bardzo dużym psem. Według ekspertów może on mieszkać zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu w bloku, pod warunkiem, że właściciel każdego dnia zapewni mu dostatecznie dużo ruchu na świeżym powietrzu. Rasa nie jest najlepszym wyborem do domu zamieszkiwanego przez koty. Żeby shiba inu zaakceptował inne psy w otoczeniu, niezbędna jest socjalizacja, co wymaga sporo cierpliwości. Zwierzę toleruje dzieci, ale zaczyna odczuwać dyskomfort, kiedy okazuje mu się za dużo uczuć. Z tego względu rasa jest polecana rodzinom ze starszymi pociechami, które wiedzą już, jak postępować z czworonogami. Ponieważ psy są bardzo aktywne, niezależne i uparte, nie sprawdzają się w roli pupila osób starszych. Seniorom trudno będzie za nimi nadążyć, problemem może być też szkolenie. To oznacza, że pochodzące z Japonii czworonogi są dobrym wyborem głównie dla bardziej doświadczonych i aktywnych fizycznie osób. Shiba inu może bez przeszkód podróżować z rodziną na wakacyjne wyjazdy, ale źle znosi upał i trzeba o tym pamiętać, wybierając miejsce wypoczynku. Jeżeli wspólna podróż z pupilem nie jest możliwa, należy znaleźć mu odpowiedzialnego opiekuna, który będzie wiedział, jak z nim postępować.

 

Shiba inu – cena

Ile kosztuje shiba inu? Cena za szczeniaka z rodowodem zwykle mieści się w zakresie od 3000 do 5000 zł. Jeśli znaleźliśmy hodowlę oferującą psy za znacznie mniejszą kwotę, powinniśmy z niej zrezygnować i poszukać innego miejsca. Istnieje duże ryzyko, że jest to pseudohodowla, prowadzona przez niedoświadczoną osobę, której zależy wyłącznie na zysku, a nie zdrowiu i bezpieczeństwu zwierząt.

Wiele osób zastanawia się, czy można znaleźć psy shiba inu bez rodowodu? Nie ma rasowych czworonogów bez tego dokumentu. Tylko po jego uzyskaniu możemy sprawdzić przodków swojego pupila i zyskać pewność, że przynależy do rasy, jest on wymagany w przypadku zwierząt prezentowanych na wystawach. Ciekawe jest to, że dawniej adopcja shiba inu była niemożliwa. Obecnie od czasu do czasu można znaleźć ogłoszenia informujące o tym, że psy tej rasy szukają nowych rodzin z różnych powodów, przykładowo śmierci właściciela, przeprowadzki do innego kraju czy silnej alergii jednego z domowników. Zdarza się też, że kochającego i odpowiedzialnego domu dla shiba inu szuka schronisko. Jednak przeważnie nie są to rasowe zwierzęta, a jedynie w typie rasy, czyli wyglądające bardzo podobnie. Osoby, którym zależy na adopcji takiego czworonoga, powinny przeglądać też ogłoszenia z innych krajów, gdzie rasa jest bardziej popularna. Jeżeli zdecydujemy się na zakup szczeniaka z rodowodem, upewnijmy się, że hodowla jest zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce i prowadzona przez doświadczonego hodowcę. Pies pochodzący z mało wiarygodnego miejsca może być bardziej podatny na schorzenia, a nawet borykać się z różnymi, poważnymi chorobami genetycznymi. Ponadto takie zwierzę często sprawia problemy socjalizacyjne.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Uważa się, że shih tzu to idealny pies do towarzystwa, jest dystyngowany i przyjaźnie nastawiony do ludzi. Jednak trzeba pamiętać, że rasa ta sama decyduje, kiedy ma ochotę na pieszczoty i bliższy kontakt, pod tym względem jest bardzo podobna do kotów. Czy jest ona dobrym wyborem dla każdego z nas?

Rasa shih tzu – historia

Psy shih tzu prawdopodobnie zostały wyhodowane w Tybecie, to stamtąd pochodzą pierwsze wzmianki na ich temat. Trzymano je w klasztorach, a według tybetańskich mnichów były godnymi zaufania, bardzo lojalnymi towarzyszami. Niekiedy czworonogi wysyłano jako dar dla chińskich cesarzy. Istnieje przypuszczenie, że pies shih tzu zawdzięcza swój charakterystyczny wygląd krzyżówce jego przodków z małymi rasami pochodzącymi właśnie z Chin, w tym z chińskim mopsem i pekińczykiem.

Jedną z największych miłośniczek shih tzu była cesarzowa Tzu Hsi. Podjęła ona decyzję o stworzeniu programu hodowlanego tej rasy (stąd często mówi się, że pochodzi z Chin, a nie z Tybetu). Cesarzowa osobiście nadzorowała 200 czworonogów, to jej zawdzięcza się wygląd zwierząt. Faworyzowała ona psy mające czarne umaszczenie i twierdziła, że shih tzu to nie miniaturka, dlatego trzy odseparowane od siebie hodowle starała się kontrolować w bardzo stanowczy sposób. Ulubieńcem cesarzowej był piesek nazywany Hai-Ling, który według niej był wyjątkowo pięknym okazem. Kiedy cesarzowa umarła, hodowla shih tzu była prowadzona dalej przez jej syna, jednak czworonogi zaczęto krzyżować przypadkowo. W momencie wprowadzenia komunistycznych rządów w Chinach hodowanie shih tzu zostało zakazane, gdyż sądzono, że psy są zbędną pozostałością po cesarstwie. Na szczęście przed wybuchem pierwszej wojny światowej udało się sprowadzić kilka czworonogów do Europy, w 1928 roku dwa przywędrowały do Wielkiej Brytanii za sprawą żony jednego z generałów. W 1949 roku Kennel Club uznał shih tzu za oficjalną rasę. W Polsce pojawiła się ona w roku 1989 roku, kiedy to z Danii sprowadzono suczkę o imieniu Pierinas Izolda.

Wygląd – wszystko o shih tzu

Dorosły shih tzu osiąga wysokość w kłębie do 20 – 28 cm, dotyczy to zarówno samic, jak i samców. Nie są to duże psy, ich sylwetka jest zwarta, klatka piersiowa głęboka, a tył solidny. Średnia waga shih tzu według wzorca rasy to 4 – 7,25 kg. Czworonogi mają okrągłe i szerokie głowy, między oczami jest stosunkowo duży odstęp. Kufa jest kwadratowa i krótka, nos przeważnie odpowiada umaszczeniu. Uważa się, że piesek shih tzu powinien mieć nieco arogancki wyraz pyszczka, a długa sierść na głowie ma tworzyć krzaczasty pęczek, który swoim wyglądem przypomina kwiat chryzantemy. Przednie nogi muszą być krótkie, ale muskularne, a na tylnych kończynach powinien być widoczny wyraźny kościec.

Shih tzu ma długi i gęsty, a jednocześnie prosty włos okrywowy, a także umiarkowanie obfity podszerstek (może on być lekko pofalowany). Jak już zostało wspomniane, sierść na głowie psa powinna być długa, jednak nie może krępować jego ruchów i utrudniać widzenia. Istotne jest to, że shih tzu może być czarny, złoty, srebrny, a nawet czerwony, dopuszcza się wiele różnych odmian kolorystycznych. Bardzo dużą popularnością cieszą się czworonogi czarno-białe, w ich przypadku pożądany jest jasny koniec ogona i strzałka na głowie. Często spotykany jest też brązowy shih tzu. Bardzo ciekawe jest to, że kolor czworonoga może się zmieniać wraz z upływem lat. Niektóre zwierzęta im są starsze, tym stają się ciemniejsze, innym zanikają łatki. To właśnie dlatego organizacje kynologiczne akceptują wszystkie umaszczenia shih tzu. Zarówno biały, jak i czarny czy każdy inny pies jest traktowany tak samo, nie ma koloru uznawanego za niedopuszczalny. Z tego względu możemy znaleźć nawet shih tzu w wersji tricolor, np. czarno-srebrno-złote czy srebrno-złoto-białe.

 

Shih tzu – charakter i wychowanie

Psy rasy shih tzu mają łagodne usposobienie, są przyjaźnie nastawione do ludzi i tak naprawdę zawsze chętne do zabawy. Ważne jest to, że dobrze dogadują się one z innymi zwierzętami domowymi, także z kotami, a do tego potrafią dostosować się do warunków. Od samego początku czworonogi były przede wszystkim psami do towarzystwa i w taki sposób traktuje się je również obecnie. Co prawda nie stworzono ich po to, aby uprawiały sporty, niemniej jednak są osobniki dobrze radzące sobie w takich dyscyplinach jak agility.

Shih tzu to inteligentna rasa, ale też niezależna, dlatego wymaga odpowiedniego wychowania. Do 12. tygodnia życia psom powinno się dostarczać jak najwięcej bodźców, a więc pokazywać im nowe miejsca, nowe zwierzęta, a także nowe osoby, w szczególności dzieci. Trzeba pamiętać o tym, że szczeniaki shih tzu do ok. 12 tygodnia życia nabywają odruchów lękowych, dlatego musimy unikać sytuacji, w których mogłyby czegoś mocno się przestraszyć.

Temperament psów bywa żywiołowy, ale nie są one nerwowe. Bywają za to przekorne i jeśli nie mają ochoty na pieszczoty, wyraźnie to okazują. Shih tzu nie podporządkowuje się całkowicie woli człowieka, jednak uwielbia być przytulany, głaskany i brany na kolana. Mimo że czworonogi są bardzo urocze, nie można być w stosunku do nich uległym, gdyż wtedy mogą zacząć sprawiać problemy wychowawcze. Mały shih tzu do ok. 6. – 8. miesiąca życia nie powinien samodzielnie chodzić po schodach, inaczej dojdzie do obciążenia stawów i kręgosłupa. Wielu właścicieli przyznaje, że najbardziej kłopotliwa jest nauka czystości. Zajmuje ona sporo czasu i wymaga dużo cierpliwości. Szczeniaka trzeba często wynosić na zewnątrz: Kiedy się obudzi, wypije dużo wody lub zje posiłek.

 

Shih tzu – pielęgnacja i żywienie

Właściciel shih tzu powinien pamiętać przede wszystkim o regularnym czesaniu czworonoga. Takie zabiegi pielęgnacyjne zwykle wykonuje się codziennie za pomocą drewnianej szczotki z metalowymi drutami. Średnio dwa lub trzy razy w tygodniu należy dodatkowo dokładnie rozczesać pojedyncze pasma, od nasady po końce. Warto też wiedzieć, kiedy shih tzu zmienia sierść, bo wtedy jej staranne rozczesywanie trzeba powtarzać codziennie, aby zapobiec powstawaniu kołtunów. Ponadto każdego dnia powinniśmy przemywać oczy czworonoga przegotowaną wodą, a także zawiązać na głowie kucyk. Średnio co dwa tygodnie przycina się włosy w okolicach intymnych i między opuszkami, a także wyskubuje włoski rosnące wewnątrz uszu i skraca pazury.

Długowłose psy należy kąpać co tydzień, a te przystrzyżone w miarę potrzeby. Do kąpieli trzeba używać dobrej jakości kosmetyków. Wystawowe czworonogi powinny nosić na co dzień papiloty, a te, które nie jeżdżą na wystawy, mogą mieć różne fryzury. Shih tzu to psy, którym trzeba zakładać specjalne ubranka na spacer w śniegu lub deszczu. Jeżeli po powrocie do domu będą mokre, należy jak najszybciej je wysuszyć, tylko w ten sposób unikniemy powstawania kołtunów. Ochronny kubraczek zabezpieczający przed zimnem jest bardzo ważny, zwłaszcza jeśli nasz shih tzu jest krótkowłosy, czyli ostrzyżony.

Wielu właścicieli czworonogów rasy shih tzu zastanawia się, jakie sprzęty i akcesoria mogą okazać się przydatne. Do czesania nierzadko polecany jest furminator dla psa, ale należy pamiętać, że przyrząd do czesania musi być dobrze dostosowany do potrzeb i rodzaju okrywy shih tzu. Strzyżenie pupila można powierzyć specjaliście, czyli groomerowi, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby robić to samodzielnie przy użyciu maszynki. Ponieważ psy rasy shih tzu nie zawsze są posłuszne, na spacerach zawsze należy mieć je pod kontrolą, w czym z pewnością pomogą szelki (choć możemy zdecydować się też na długą smycz i zaokrągloną obrożę). Czasami trzeba też sięgnąć po specjalny kaganiec dla shih tzu, ale dotyczy to głównie bardziej niesfornych czworonogów, wykazujących agresywne zachowania. Co ważne, osoby decydujące się na tę rasę muszą pamiętać, że wykazuje ona tendencję do tycia. Z tego powodu trzeba ściśle kontrolować ilość posiłków w ciągu dnia i unikać podawania pupilowi dodatkowych smakołyków. Dieta shih tzu może być oparta na suchej i mokrej karmie, nie ma też przeciwwskazań, aby posiłki przygotowywać samodzielnie, a niedobory minerałów i witamin uzupełniać poprzez podawanie odpowiednich preparatów. Zwierzę musi mieć przez cały czas zapewniony dostęp do świeżej wody. Ze względów higienicznych lepiej podawać ją w poidełku przeznaczonym dla dużych gryzoni, a nie w misce. Pamiętajmy też, że dobra karma dla shih tzu powinna mieć w składzie przede wszystkim mięso. Zawsze warto też zwracać uwagę na wielkość granulek, gdyż jeśli będą za duże, zwierzę nie rozgryzie ich.

Jak długo żyje shih tzu?

Psy shih tzu żyją średnio 12 – 16 lat. Ich odporność na warunki atmosferyczne jest określana jako średnia, źle znoszą upały. Latem trzeba zadbać o to, aby zwierzę miało nie tylko stały dostęp do wody, ale także dostęp do zacienionego, spokojnego kąta, gdzie może odpocząć. Jest ono narażone na udary cieplne, a wynika to ze skróconej kufy. Zimą rasa radzi sobie lepiej, ale w tym okresie trzeba uważać, aby za mocno nie przycinać sierści.

Najczęściej diagnozowane wady oraz choroby u shih tzu to:

Wypadanie gałki ocznej,

dwurzędowość rzęs (może mieć podłoże genetyczne),

zatkanie kanalików łzowych,

rozszczep podniebienia,

niedorozwój zastawki trójdzielnej.

Należy mieć na uwadze, że shih tzu to rasa, której cechą jest brachycefaliczna budowa czaszki. Psy mają specyficzną budowę układu oddechowego i nie mogą wykonywać bardzo męczących ćwiczeń. Krótka kufa zwiększa ryzyko pojawienia się takich problemów zdrowotnych jak zespół oddechów psów krótkoczaszkowych, prowadzący nawet do niedotlenienia organizmu. Jeśli po wysiłku zwierzę zacznie sapać, głośno charczeć lub mieć wyraźne duszności, należy jak najszybciej skonsultować to z weterynarzem.

Shih tzu – cena

Szczeniak shih tzu z rodowodem kosztuje ok. 1500 – 3000 zł, a miesięczny koszt utrzymania czworonoga to średnio 100 – 300 zł. Ponieważ jest to bardzo popularna rasa w naszym kraju, znalezienie wymarzonego psa zwykle nie stanowi dużego problemu. Niemniej jednak wybrana przez nas hodowla shih tzu powinna zostać starannie zweryfikowana. Musimy sprawdzić przede wszystkim to, czy jest ona zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce. Należy wystrzegać się hodowców oferujących shih tzu bez rodowodu w bardzo niskiej cenie. Zwykle są to osoby prowadzące tzw. pseudohodowlę, w której czworonogi krzyżowane są przypadkowo, a to zwiększa ryzyko wystąpienia poważnych chorób genetycznych. Czasami w Internecie pojawiają się też ogłoszenia o shih tzu do adopcji. Nie zawsze są to jedynie psy w typie rasy, niekiedy nowych domów szukają czworonogi z rodowodem (przyczyną oddania zwierzaka może być np. alergia dziecka lub wyjazd na stałe do innego kraju).

 

Opinie o shih tzu

Są rasy psów, które odradza się osobom niedoświadczonym, jednak nie dotyczy to shih tzu. Te małe, długowłose czworonogi są dobrym wyborem zarówno dla rodziny z dziećmi, jak i singli czy seniorów. Nie wymagają one bardzo intensywnych treningów, poza tym dobrze czują się nie tylko w domu z ogrodem, ale także w mieszkaniu w bloku. Psy shih tzu nie wymagają dużego doświadczenia w wychowywaniu zwierząt, jednak trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że ich pielęgnacja bywa czasochłonna. W dodatku zanim pupil pojawi się w domu, należy zadbać o kilka ważnych kwestii. Jeśli mamy balkon, trzeba go zabezpieczyć, najlepiej siatką (tak jak robią to właściciele kotów). W przypadku ogrodzenia trzeba się się upewnić, że jest szczelne i zwierzę nie wymknie się na ulicę. Musimy też zadbać o to, aby pies nie miał dostępu do trujących roślin.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Zastanawiasz się, jak wygląda ciąża u psa dzień po dniu? Jak można pomóc swojemu pupilowi w czasie przyjścia na świat szczeniaków? Jeżeli chcesz się tego dowiedzieć, koniecznie zajrzyj do przygotowanego przez nas artykułu. Opisujemy w nim szczegółowo, ile pies chodzi w ciąży, jak można rozpoznać jego odmienny stan oraz jak o niego zadbać.

 

Ciąża u suki – kiedy może do niej dojść?

Ciąża u psa jest możliwa w momencie, kiedy zwierzę osiągnie dojrzałość płciową. To w dużej mierze zależy od rasy, niektóre czworonogi dojrzewają szybko, a inne potrzebują na to nieco więcej czasu. Przeważnie mniejsze psy, przykładowo shih tzu czy jack russell terriery, osiągają dojrzałość płciową najwcześniej, bo już między 7. a 12. miesiącem życia. W przypadku większych ras, jak labrador retriever, owczarek niemiecki itp. pierwsza cieczka informująca o gotowości wydania na świat potomstwa pojawia się nawet w ok. 24. miesiącu życia.

Każdy właściciel psa musi pamiętać o tym, że pierwsza ruja nie wystarczy, aby pupil mógł zajść w ciążę i mieć szczeniaki. Bardzo często czworonogi wciąż nie są wtedy w pełni dojrzałe pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Zbyt wczesne wydanie na świat potomstwa może skutkować powikłaniami przy porodzie lub odrzuceniem miotu. Zaleca się, aby zapłodnienie psa odpowiednio zaplanować, kiedy osiągnie on tzw. dojrzałość hodowlaną (zwykle jest to druga lub trzecia cieczka).

 

Ciąża u psa – jak rozpoznać?

Nierzadko zdarza się, że właściciele czworonogów nie do końca wiedzą, jakie są objawy ciąży u psa. Często rozpoznanie odmiennego stanu swojego pupila nie jest łatwe, tym bardziej że świadczące o tym symptomy mogą nie pojawić się od razu. Sygnał świadczący o tym, że suczka jest w ciąży, to zmieniony obwód brzucha w dolnej części, ewentualnie wyraźnie powiększone gruczoły mlekowe. Warto więc uważnie przyglądać się swojemu czworonogowi, wówczas istnieje większa szansa, że szybko zauważymy zmiany w jego wyglądzie. Są też inne symptomy mogące świadczyć o tym, że pies jest w ciąży:

Zmiana apetytu (jednak zwykle jest niewielka),

sporadyczne wymioty,

częstsze odpoczynki.

Jeśli zaczniemy podejrzewać, że zwierzę może być w ciąży, warto wybrać się do weterynarza. Specjalista wykona badania, które mogą potwierdzić lub wykluczyć odmienny stan czworonoga. Pozwala na to m.in. pobranie krwi i sprawdzenie poziomu hormonów (progesteron u suki w ciąży wzrasta już w 2. – 3. tygodniu). Weterynarz może też wykonać USG, które jest miarodajne średnio po 28. dniu ciąży, a także RTG umożliwiające sprawdzenie ilości szczeniąt. Dzięki wymienionym badaniom można w przybliżeniu określić, jak długo już trwa ciąża i oszacować termin porodu. Co prawda określenie płci szczeniąt również jest możliwe, ale zwykle sprawia to dużą trudność i łatwo może dojść do pomyłek.

 

Ile trwa ciąża u psa?

Ile suka chodzi w ciąży? W porównaniu do ludzi czworonogi wydają potomstwo na świat znacznie wcześniej, bo już po ok. 63 dniach od momentu zapłodnienia. Niemniej jednak trzeba mieć na uwadze, że plemniki mogą przeżyć w macicy suczki nawet tydzień od momentu pokrycia. Z tego względu czas trwania ciąży nierzadko jest określany na 56 – 72 dni. Hodowcy chcący mieć pewność, że doszło do zapłodnienia, zwykle decydują się na 2- lub 3-krotne krycie suczki (w odstępach co 2 dni). Badania krwi oraz USG można wykonać po ok. 20 dniach od zakończonej owulacji.

Czasami pojawiają się wątpliwości, ile trwa ciąża u psa kundla, a ile u rasowego czworonoga? Okazuje się, że rasa nie ma znaczenia w tej kwestii, standard to 56 – 65 dni, maksymalnie 72 dni. Jedyna różnica jest taka, że mniejsze zwierzęta szybciej osiągają dojrzałość płciową. Nie powinniśmy więc dłużej się zastanawiać, ile trwa ciąża u psa shih tzu, buldoga angielskiego, doga niemieckiego czy zwykłego kundelka.

 

Jak wygląda ciąża u psa tydzień po tygodniu?

Każdy właściciel powinien wiedzieć nie tylko, ile pies jest w ciąży, ale też, co dokładnie dzieje się w ciągu tych kilkudziesięciu dni.

Poniżej znajdują się istotne informacje na ten temat:

1. – 2. tydzień – dochodzi wówczas do zapłodnienia. Zachowanie suki tuż po kryciu się nie zmienia, jednak już od tego momentu należy konsultować z weterynarzem wszystkie podawane czworonogowi leki.

3. tydzień – dochodzi do zagnieżdżenia się zarodków w macicy. Objawem tego są obrzęki lub zgrubienia, które powiększają się średnio, co 7 dni. Wciąż niezauważalne są zmiany w wyglądzie czworonoga, jednak pod koniec 3. tygodnia ciąży warto zrezygnować z bardzo intensywnych ćwiczeń i męczących spacerów.

4. tydzień – embriony zaczynają szybciej się rozwijać i coraz bardziej przypominać szczenięta. Po ok. 23 dniu od momentu krycia można już wykonać badanie USG.

5. tydzień – obwód brzucha suczki zaczyna się zwiększać, to samo dotyczy jej wagi. Jednocześnie u rozwijających się szczeniąt kończy się organogeneza (proces tworzenia się narządów). Na obrazie USG można zauważyć zawiązki kończyn. Bardzo często suczki w 5. tygodniu ciąży zaczynają tracić apetyt. Nie należy wówczas karmić pupila na siłę.

6. tydzień – waga psa wciąż się zwiększa. W tym czasie może pojawić się śluz wypływający z dróg rodnych, ale jest to zjawisko naturalne (sygnałem alarmowym jest wydzielina mająca żółty lub żółto-biały kolor i ropny zapach).

7. tydzień – rosną zarówno szczenięta, jak i sama macica, co powoduje nacisk na pęcherz moczowy. To powoduje, że suczka wymaga częstszych, choć jednocześnie krótkich spacerów. Pod koniec 7. tygodnia wyraźnie wyczuwalne są ruchy szczeniąt. Brzuch czworonoga wciąż się powiększa, intensywnie rozwija się gruczoł mlekowy.

8. tydzień – jeśli jest to pierwsza ciąża suczki, może ona być wyraźnie zaniepokojona wyczuwalnymi ruchami szczeniąt i drapać brzuch lub ocierać się o różne przedmioty w domu. Na ok. 10 dni przed terminem porodu srom czworonoga znacząco się powiększa.

9. tydzień – w tym okresie można już spodziewać się przyjścia szczeniąt na świat, są całkowicie ukształtowane i gotowe do życia poza organizmem matki. Średnio na 52 – 24 godziny przed porodem w sromowej szparze suczki pojawia się szklisty, śluzowaty wypływ. W 9. tygodniu zwierzę szybko się męczy i potrzebuje stałego dostępu do świeżej wody. Jednocześnie można zauważyć pierwszą wydzielinę z gruczołów mlekowych.

Ciąża u suki dzień po dniu początkowo przebiega spokojnie i nie widać wyraźnych zmian w jej zachowaniu czy wyglądzie. Jednak po 5. tygodniu odmienny stan pupila staje się coraz łatwiejszy do zauważenia. W 9. tygodniu ciąży należy otoczyć czworonoga szczególną opieką i mierzyć mu temperaturę kilka razy dziennie. Kiedy spadnie ona poniżej 37 st. C, trzeba przygotować się do porodu, gdyż nastąpi on prawdopodobnie w ciągu kilkunastu godzin.

 

Jak przebiega poród u psa?

Nawet jeśli dobrze wiemy, ile miesięcy trwa ciąża u psa, sam poród często bywa dużym zaskoczeniem. Dzieli się on na 3 fazy:

Faza pierwsza – dochodzi do rozwarcia szyjki macicy, zwierzę staje się niespokojne i szuka wygodnej dla siebie pozycji. Niekiedy dochodzi do niekontrolowanego oddawania moczu i kału, a także do wymiotów.

Faza druga – pojawiają się skurcze i wymioty, suczka zaczyna przeć. Jest też nieco spokojniejsza, układa się na boku, ma wolniejszy i głębszy oddech. Od momentu pojawienia się skurczy do narodzin pierwszego ze szczeniąt przeważnie mija 60 – 120 minut. Druga faza może trwać nawet od 6 do 12 godzin, czasami wydłuża się do 24 godzin. Urodzenie jednego czworonoga zazwyczaj zajmuje do 10 minut, ale kolejny może pojawić się nawet po kilkudziesięciu minutach.

Faza trzecia – następuje wypieranie łożysk, każde ze szczeniąt ma swoje własne. Jeśli zauważymy, że liczba łożysk jest inna niż liczba urodzonych czworonogów, należy udać się z suczką do weterynarza.

Nie zawsze wiedza o tym, jak długo trwa ciąża u psa i sam poród wystarcza, aby zapewnić rodzącej suczce bezpieczeństwo. Co prawda często ingerencja człowieka nie jest konieczna, gdyż zwierzę instynktownie wie, co ma robić, ale niekiedy ważna jest stosunkowo szybka reakcja. Zdarzają się sytuacje, kiedy niezwłocznie należy poprosić o pomoc weterynarza, m.in. gdy przez 2 godziny nie pojawia się kolejne szczenię.

Po zakończonym porodzie powinniśmy pozwolić suczce na odpoczynek i nakarmienie młodych. Warto przy tym zaobserwować, czy zwierzę nie odrzuca swojego potomstwa. Jeśli tak się zdarzy, trzeba jak najszybciej zabrać szczenięta do weterynarza. Bardzo ważne jest też to, aby odpowiednio dbać o swojego pupila już w czasie ciąży. Przez pierwsze 4 – 5 tygodni potrzeby żywieniowe czworonoga się nie zmieniają, ale później musimy stopniowo zwiększać dawkę pokarmową o ok. 10% z każdym kolejnym tygodniem. Istotna jest zarówno najlepsza karma dla psa, jak i suplementacja witamin oraz minerałów, aby uzupełniać niedobory. Ponadto zwierzę musi mieć zapewniony ruch, oczywiście w rozsądnych ilościach, gdyż im lepsza jest jego kondycja fizyczna, tym łatwiejszy stanie się poród.

 

Ciąża urojona u psa

Ciąża urojona pojawia się u suczek przed kastracją i tych, u których w czasie cieczki nie doszło do zapłodnienia Na jej występowanie nie ma wpływu zarówno wiek, jak i pochodzenie czy rasa czworonoga. Co to jest ciąża urojona u psa? To inaczej zespół objawów charakterystycznych dla ciężarnych czworonogów, które zwykle pojawiają się między drugim a trzecim miesiącem po zakończonej rui. Stan ten jest wywoływany przez oddziaływanie żeńskich hormonów, nie ma związku z bezpłodnością, zaburzeniami cyklu rujowego czy ropomaciczem.

Ciąża urojona u psa sprawia, że wykazuje on zachowania macierzyńskie. Należy pamiętać, że nie jest to choroba, tylko zjawisko fizjologiczne. Jego główną przyczyną są zaburzenia gospodarki hormonalnej, przede wszystkim w produkcji progesteronu, estrogenu oraz prolaktyny. Jednak są też inne powody ciąży urojonej:

Przebywanie w domu innej suczki opiekującej się szczeniętami,

pojawienie się w domu małego psa lub kota,

niedoczynność tarczycy,

przeprowadzony zabieg usunięcia jajników podczas ciąży lub w okresie porujowym,

przerwanie długotrwałej kuracji hormonalnej.

Ciąża urojona u psa – objawy

Jak można rozpoznać ciążę urojoną u psa? Symptomy są podobne do tych, które świadczą o prawdziwej ciąży:

Powiększone gruczoły mlekowe,

powiększanie się brzucha,

wahania nastrojów,

lizanie się po sutkach i brzuchu,

zmiana apetytu,

lekko podwyższona temperatura i wymioty,

moszczenie ‘gniazda’.

Objawy mogą występować pojedynczo lub wszystkie jednocześnie. Trudno jednoznacznie określić, jak długo trwa ciąża urojona u psa. Czasami to kwestia kilku dni, niekiedy stan przedłuża się nawet do kilku tygodni.

 

Ciąża urojona u psa – domowe sposoby

Najskuteczniejszym sposobem na to, aby zapobiec ciąży u psa, także tej urojonej, jest kastracja. Jednak co możemy zrobić, kiedy zabieg nie został jeszcze przeprowadzony? Po zakończonej rui należy zapewnić suczce bardzo dużo ruchu oraz wdrożyć niskokaloryczną dietę. Warto też schować przedmioty, które zwierzę może uznać za szczenięta (w ciąży urojonej czworonogi znoszą je do legowiska i starają się nimi opiekować). Musimy baczniej przyglądać się pupilowi i pilnować, aby nie wylizywał sutków. Ponadto należy unikać masowania i głaskania brzucha, gdyż to pobudza laktację.

Jeżeli mimo zastosowania wspomnianych sposobów objawy świadczące o ciąży urojonej nie mijają, należy wybrać się do weterynarza. Jest to konieczne również wtedy, gdy sutki czworonoga staną się bolesne, twarde i gorące. Wymaga to wdrożenia odpowiedniego leczenia farmakologicznego. Taka terapia zazwyczaj trwa od 5 do 10 dni, później wszystkie objawy ciąży urojonej ustępują.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Coraz częściej właściciele psów decydują się na wyjazd na wakacje razem ze swoim pupilem. Wybierając takie rozwiązanie, trzeba zadbać o wiele szczegółów, m.in. miejsce noclegowe przyjazne czworonogom. Zastanawiasz się, gdzie warto wyjechać razem ze swoim pupilem, aby miło spędzić czas? Oto nasze wskazówki.

Wakacje z psem – zalety i wady

Osoby rozważające wakacje z psem w Polsce lub za granicą powinny znać najważniejsze zalety oraz wady takiego rozwiązania. To ułatwi podjęcie decyzji, czy rzeczywiście warto zabrać swojego pupila ze sobą, czy może jednak na czas naszej nieobecności znaleźć mu odpowiedzialnego opiekuna na zastępstwo.

Wypoczynek z psem to czas, kiedy możemy pogłębić relację z własnym czworonogiem. Wzajemnie poznajemy swoje zachowania w różnych sytuacjach, przykładowo podczas długich, męczących spacerów czy spływu kajakowego. Możemy również przekonać się, czy pupil rzeczywiście zawsze jest posłuszny i wykonuje polecenia. Nowe miejsce to dla psa często duża ilość nieznanych do tej pory bodźców, z którymi musi sobie poradzić. Pozwala to na sprawdzenie, czy zwierzę dobrze radzi sobie w każdej sytuacji, czy może potrzebuje dodatkowego szkolenia i pracy nad swoim zachowaniem. Na wczasy z psem można wybrać się niemal wszędzie: Nad jezioro, w góry, do lasu czy nad morze. Dla czworonoga taki wyjazd z pewnością będzie przyjemny, dostarczy mu dużo radości i zabawy. Będzie to miła odmiana dla codziennego spacerowania w tych samych zakątkach.

Trzeba też mieć na uwadze, że urlop z psem ma swoje wady. Pierwszym problemem może być dłuższa podróż. Nie wszystkie czworonogi dobrze czują się w samochodzie lub innym środku transportu, a to wywołuje stres nie tylko u nich, ale i u całej rodziny. Poza tym musimy zdawać sobie sprawę z tego, że pupil może źle znosić upalne dni. Nie będzie chętny do długich wędrówek i zwiedzania atrakcji, w szczególności gdy jest już w podeszłym wieku. Psi seniorzy często mają problemy z poruszaniem się i znacznie mniej sił w porównaniu do młodych czworonogów. Jeśli więc planujemy weekend czy dłuższy wyjazd z psem, musimy ustalić odpowiedni plan. Konieczne jest wtedy zrezygnowanie z aktywnych zajęć, które szybko zmęczyłyby pupila. Nie zawsze spotka się to z aprobatą pozostałych członków rodziny, dlatego warto zastanowić się, czy wczasy ze zwierzakiem to najlepsza opcja. Podczas gdy my będziemy beztrosko wypoczywać z dala od domu, pies może przebywać w spokojniejszym otoczeniu z zaufaną osobą. Zwykle jest to dla niego znacznie mniej stresujące.

Wczasy z psem nad morzem

Jeżeli uznamy, że urlop z pupilem to więcej zalet niż wad, trzeba zastanowić się, gdzie wyjechać. Wiele osób decyduje się na wczasy nad morzem z psem, bo zwierzę może wesoło bawić się na plaży, a także w nadmorskich lasach. Takie rozwiązanie wciąż zyskuje na popularności, gdyż z roku na rok zwiększa się liczba ośrodków noclegowych akceptujących zwierzęta. Znalezienie tego odpowiedniego nie powinno być dużym problemem, znajdują się one w wielu miejscowościach, m.in.: Kołobrzegu, Łebie, Trójmieście, Dąbkach, Międzyzdrojach i Świnoujściu. Ponadto coraz częściej z psem można bez przeszkód iść na plażę czy wejść do restauracji.

Żeby wyjazd z psem nad morze był udany, musimy pamiętać, że inni turyści także mają prawo do spokojnego wypoczynku. Co to oznacza? Powinniśmy dostosować się do ogólnych zasad, a więc zawsze sprzątać po swoim pupilu, trzymać go na smyczy i unikać spacerowania po wydmach. Jeśli chcemy, aby pies swobodnie pobiegał, wyjdźmy na plażę późnym popołudniem, gdy plaża opustoszeje. Ponieważ nigdy nie mamy pewności, jak zachowa się czworonóg, przed wyjazdem warto kupić GPS dla psa, jeśli go nie mamy, a potem przymocować do obroży. Jeżeli zwierzak niespodziewanie ucieknie, za sprawą takiego sprzętu szybko go namierzymy. Należy też zachować ostrożność, kiedy pupil postanowi popływać. Jeśli morze jest niespokojne, powinien bawić się wyłącznie przy brzegu, można dla bezpieczeństwa trzymać go na lince. Co więcej, zwierzę nie powinno wchodzić do zimnej wody w upalny dzień, może to skutkować szokiem termicznym (tak samo jak w przypadku ludzi). Musimy też pilnować, aby pies miał stały dostęp do świeżej wody i nie przebywał za długo na słońcu. Popularne plaże przyjazne czworonogom znajdziemy w wielu miejscowościach. To np.:

Łeba,

Jastarnia,

Pogorzelica,

Trzęsacz,

Władysławowo.

Wakacje z psem – Mazury

Bardzo dobrym pomysłem mogą okazać się również wakacje z psem nad jeziorem. Mazury to jeden ciekawszych zakątków Polski, jest tu wiele zbiorników wodnych, lasów i niepowtarzalnych krajobrazów. Co istotne, wcale nie musimy szukać miejsca noclegowego w przyjaznym dla zwierząt hotelu, pensjonacie czy domku. Na Mazurach można wypoczywać też w nieco inny sposób, przykładowo na polu namiotowym nad jeziorem. Takie wakacje zapewnią dużo radości psom, które uwielbiają się kąpać i przebywać na łonie natury. Jakie miejsca warto odwiedzić razem z pupilem? Oto kilka propozycji:

• Puszcza Piska – największy kompleks leśny na Mazurach, jego powierzchnia to ok. 100 tysięcy hektarów. Tereny te zamieszkują różne dzikie zwierzęta: Bobry, jelenie, sarny, łosie czy lisy. W Puszczy Piskiej można spacerować, a także wybrać się na spływ kajakowy (również z psem, powinniśmy założyć mu kapok).

• Giżycko – tu na uwagę zasługują m.in. zabytki: Neogotycka wieża ciśnień z tarasem widokowym na szczycie, XIX-wieczna twierdza Boyen i zamek krzyżacki. Giżycko to również ważny port na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Można się stąd wybrać w rejs, psy na pokładzie są mile widziane.

• Jezioro Wiartel – jedno z częściej polecanych jezior osobom wyjeżdżającym na wakacje razem z czworonogami. Wynika to przede wszystkim z dużej ilości miejsc noclegowych przyjaznych zwierzętom, w szczególności domków letniskowych. W pobliżu znajdują się też inne jeziora: Pogubie Wielkie, Brzozolasek oraz Nidzkie.

Co w sytuacji, gdy dobrze znamy już Mazury, ale mimo to marzą nam się wakacje z psem nad jeziorem? Województwo lubuskie może być wówczas bardzo dobrym wyborem. Polecane miejscowości to: Łagówek, Lubniewice i Głębokie.

 

Gdzie z psem w góry?

Wakacje z psem w górach także są możliwe. Jednak zanim się na nie wybierzemy, koniecznie sprawdźmy, czy czworonogi mogą przebywać na terenie danego parku narodowego. Ponadto spakujmy do plecaka odpowiednio długą smycz (aby zwierzę mogło swobodnie iść przed nami) oraz specjalne buty dla pupila. Przydadzą się one na kamienistym, śliskim szlaku, skutecznie zapobiegają odciskom czy rozcięciu łapy.

Najbardziej popularne góry w Polsce to Tatry. Z psem możemy bez przeszkód wybrać się w ten zakątek kraju, ale trzeba pamiętać, że nie wszędzie swobodnie wyjdziemy z nim na spacer. Po stronie polskiej dla osób z czworonogami dostępna jest jedynie Dolina Chochołowska oraz Ścieżka pod Reglami. O wiele więcej miejsc znajdziemy w Tatrach Słowackich, jest tu wiele ciekawych szlaków, po których można wędrować z pupilem.

Na wakacje z psem dobrze nadają się Bieszczady. Miejsc odpowiednich do wędrowania ze swoim czworonogiem jest wiele, to m.in.:

Polańczyk i okolice Zalewu Solińskiego,

Dolina Sanu,

pasmo Łopiennika,

szczyt Dwernik-Kamień,

Magura Stuposiańska,

Balnica,

Bukowiec i góra Korbania,

Bystre z Jeziorkiem Bobrowym i starymi kamieniołomami,

Jeziorka Duszatyńskie,

Myczkowce.

Na szlaki w Bieszczadach objęte terenem Bieszczadzkiego Parku Narodowego nie należy wchodzić z psem. To oznacza, że nie możemy zabrać pupila na wędrówkę na Połoninę Caryńską czy Tarnicę. Jednak nie powinien to być powód do zmartwień. Co prawda Bieszczady są niższe w porównaniu do Tatr, ale także bardzo wymagające. Dla psa wejście na bieszczadzki szczyt może być bardzo trudne i męczące, lepiej nie narażać go na tak duży wysiłek.

W naszym kraju są też inne górskie tereny, gdzie można wyjechać z czworonogiem:

Góry Stołowe – także po czeskiej stronie,

Góry Sowie,

Śnieżnik i okolice,

Beskid Żywiecki i Śląski,

Góry Izerskie.

Czy znalezienie noclegu jest równie łatwe, jak nad jeziorem czy morzem? Okazuje się, że tak. Na wakacje z psem w górach można wynająć domki, pokoje w pensjonacie, a nawet w hotelu.

 

Wyjazd z psem za granicę

Na wakacje, również z czworonogiem, można wybrać się nawet za granicę. Coraz więcej osób planuje wyjazd z psem do Chorwacji, Słowenii, Francji czy innych państw należących do Unii Europejskiej. Wczasy na terenie UE z pupilem są możliwe, jeśli zadbamy o kilka ważnych kwestii:

Mikroczip,

paszport dla zwierzaka,

szczepienie przeciwko wściekliźnie,

zaświadczenie o profilaktyce przeciwko tasiemcowi (obowiązuje m.in. przy wjeździe do Finlandii).

W przypadku innych krajów, spoza UE, lista formalności może wyglądać nieco inaczej. Należy to sprawdzić przed dokonaniem rezerwacji miejsca noclegowego, aby później nie okazało się, że przygotowanie się do wyjazdu z psem jest bardzo kosztowne lub stresujące.

Mimo że konieczne jest zadbanie o kilka istotnych kwestii, wakacje z psem za granicą są bardzo popularne. Oferty, które znajdziemy m.in. w Internecie, nierzadko prezentują się bardzo atrakcyjnie. Możemy zdecydować się na przykład na wynajęcie domu wakacyjnego, co zapewnia swobodę i prywatność, ewentualnie wynająć pokój w hotelu, który akceptuje czworonogi. Gdzie najlepiej wyjechać na wakacje z pupilem? Tak naprawdę propozycji jest bardzo wiele, a najbardziej popularne kierunki to:

Austria – Karyntia, Styria, Ziemia Salzburska, Burgenland,

Chorwacja – Istria, Dalmacja, Krk, Kvarner,

Włochy – Marche, Emilia Romagna, Gargano, Toskania,

Hiszpania – Costa Blanca, Majorka, Costa Brava, Costa Dorada,

Grecja – Peloponez, Kreta, Chalkidiki, Rodos.

 

Wczasy z psem połączone ze szkoleniem

Decydując się na urlop nad jeziorem czy też góry z psem, możemy skorzystać z usług szkół zajmujących się szkoleniem czworonogów. Takie wakacje połączone z tresurą organizowane są w różnych zakątkach Polski. Turnusy przeważnie trwają tydzień, a zajęcia odbywają się przez kilka godzin dziennie, przykładowo rano i wieczorem. Program jest układany w taki sposób, aby uczestnicy mieli dostatecznie dużo wolnego czasu na relaks. Szkolenia organizowane są na terenie całej Polski, a więc zarówno w górach, jak i nad morzem czy wybranym jeziorem. To w dużej mierze zależy od ośrodka, z usług którego zechcemy skorzystać.

 

Podróż z psem – o co trzeba zadbać?

Jeśli już podejmiemy decyzję, gdzie na weekend lub dłuższe wakacje z psem się wybierzemy, musimy dobrze zaplanować samą podróż. Tuż przed samym wyjazdem nie należy karmić czworonoga, nie robimy tego również podczas jazdy. Jednocześnie musimy zapewnić pupilowi stały dostęp do świeżej wody. Prawdopodobnie najwygodniejszym rozwiązaniem jest podróż własnym samochodem, ponieważ wtedy możemy swobodnie robić krótkie przerwy na odpoczynek. W aucie pies powinien przebywać w klatce transportowej. Jeżeli nie ma na nią dostatecznie dużo miejsca, zwierzę może zostać na siedzeniu, ale musi być przypięte specjalnymi pasami.

Jak wygląda podróż z psem pociągiem, który jest popularnym środkiem transportu? Przede wszystkim należy kupić bilet zarówno dla siebie, jak i dla czworonoga, a później wybrać odpowiedni wagon. Powinniśmy przy tym upewnić się, że zwierzę nie będzie przeszkadzać pozostałym podróżnym. Co istotne, zwykle pies nie musi mieć kagańca, choć może to być konieczne, jeśli w pobliżu znajdują się np. małe dzieci.

W samolocie zwierzęta mogą być przewożone na trzy sposoby:

W luku bagażowym,

na pokładzie samolotu,

w luku bagażowym jako cargo.

Musimy pamiętać, że opłata za podróż psa samolotem jest uzależniona od jego wielkości i wagi. Bez względu na to, czy zwierzę leci w luku bagażowym, czy na pokładzie samolotu, musi przebywać w transporterze. Wyjątkiem są psy pełniące funkcję przewodnika, asystujące osobom niewidomym, niesłyszącym i z dysfunkcją fizyczną lub psychiczną.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Psy ras średnich są coraz częściej wybierane przez osoby, które chcą mieć domowego pupila. Ich popularność wynika przede wszystkim z mało wygórowanych wymagań (także co do aktywności fizycznej czy ilości wolnej przestrzeni w domu). Poza tym jest wiele różnych ras psów średnich, więc bez trudu można znaleźć czworonoga z odpowiednim charakterem. Które zwierzęta są wybierane najczęściej?

Czym wyróżniają się rasy psów średnich?

Średnie rasy psów to takie, których przedstawiciele ważą średnio od 8 do 40 kg, a ich wysokość w kłębie mieści się w przedziale 40 – 60 cm. Nie są to najmniejsze czworonogi, ale też nie są bardzo duże, dlatego coraz częściej są wybierane przez osoby mieszkające zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu w bloku. Ciekawe jest to, że psy średniej wielkości to nie tylko czworonogi krótkowłose, ale też długowłose. Do tej grupy zalicza się bardzo wiele ras, w tym pasterskie, myśliwskie, stróżujące czy po prostu do towarzystwa. Jakie cieszą się największą popularnością?

 

Beagle

Mimo że psy beagle mają stosunkowo krótkie nogi, są bardzo ruchliwe i potrafią szybko biegać. Najczęściej mają one dwukolorowe umaszczenie, choć zdarzają się też osobniki trójkolorowe. To rasa, która jest towarzyska i inteligentna, ale jednocześnie bardzo niezależna i samodzielna. Beagle wygląda niewinnie, ale od samego początku wymaga konsekwentnego wychowania, aby nie sprawiał kłopotów. Niemniej jednak jest to dobry wybór dla rodzin z dziećmi, gdyż czworonogi chętnie bawią się z równie energicznymi maluchami. Trzeba pamiętać, że ten średni pies wie, czego chce i bywa dominujący. Należy zabierać go na dłuższe spacery i zapewnić inne aktywności, przykładowo agility lub gry interaktywne. Pielęgnacja rasy beagle polega na regularnym szczotkowaniu (przynajmniej raz w tygodniu), kontrolowaniu i czyszczeniu uszu, a także przycinaniu pazurów i przemywaniu oczu.

Buldog angielski

Buldogi angielskie są krępe i mocno zbudowane, ale pozbawione agresji i bojowości. Przedstawiciele tej rasy psów średnich krótkowłosych lubią być w centrum zainteresowania, mocno przywiązują się do właścicieli i są łagodne. Ich temperament jest określany jako umiarkowany, to wesołe i chętne do zabawy czworonogi wyróżniające się dużą cierpliwością, dlatego nadają się dla rodzin z dziećmi. Buldogi angielskie mają dobrze rozwinięty instynkt obronny i choć trudno jest je wyprowadzić z równowagi, zachowują czujność. Dawniej psy te walczyły z różnymi zwierzętami, m.in. bykami, ale obecnie są to czworonogi do towarzystwa. Podobnie jak beagle, potrzebują one konsekwentnego wychowania, choć szkolenie może być trudne z uwagi na upartość i niezależność zwierząt. Pielęgnacja tej rasy to przede wszystkim szczotkowanie raz w tygodniu, kąpiele w miarę potrzeby i przemywanie uszu, średnio co dwa tygodnie. Buldogi angielskie wymagają też regularnej kontroli gruczołów okołoodbytowych, skracania pazurów, a także przemywania fałdy przy oczach i nosie.

 

Owczarek szkocki długowłosy

Owczarek szkocki długowłosy, znany również jako collie, to bardzo inteligentny, wysportowany i wrażliwy czworonóg. Za sprawą powieści ‘Lassie, wróć!’ Erica Knighta i jej adaptacji filmowej rasa ta stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych na świecie. Jej przedstawiciele to średnie psy, które początkowo wykorzystywano do zaganiania owiec. W czasie I wojny światowej w armii angielskiej były one łącznikami, obecnie są to przede wszystkim wierni towarzysze rodzin. Owczarki szkockie długowłose szybko i trwale przyswajają komendy, ich szkolenie nie jest bardzo kłopotliwe. To spokojne i wrażliwe czworonogi z umiarkowanym temperamentem, które są łagodne i lubią spędzać czas w pobliżu swoich właścicieli. Co istotne, uwielbiają one dzieci, a ponieważ są odważne i powściągliwe w stosunku do obcych, dobrze sprawdzają się w roli stróża. Owczarki szkockie collie, podobnie jak inne rasy psów średnich z włosami, wymagają systematycznego szczotkowania i zapobiegania powstawaniu kołtunów, szczególnie przy nogach i uszach. Nie można jednak robić tego za często, gdyż prowadzi to do utraty za dużej ilości włosia z podszerstka (chroni ciało przed wilgocią i zapewnia ciepło w chłodne dni). Pielęgnacja takich psów to także sprawdzanie oczu, uszu i gruczołów okołoodbytowych, jak również przycinanie pazurów.

Samojed

Niektóre psy średniej wielkości zostały wyhodowane po to, aby wykonywać określone prace, to tzw. zwierzęta użytkowe. Przykładem są samojedy (inaczej samoyedy), które pilnowały stad reniferów, broniąc ich przed niedźwiedziami i wilkami. Ponieważ mają one ciepłe, gęste futro, nocą spały w namiotach razem z ludźmi i ogrzewały swoje rodziny. Psy te mają żywy temperament i choć są mocno związane z właścicielami, czasami wolą chodzić własnymi ścieżkami. Wymagają one bardzo dużo ruchu i urozmaiconych aktywności, muszą sporo czasu spędzać na świeżym powietrzu. Z tego względu samojedy nie są polecane osobom chcącym znaleźć psy średniej wielkości do bloku, które wspólnie z nimi będą wypoczywać na kanapie. To czworonogi, którym trzeba zapewnić dobrze zbilansowaną dietę. Szczotkowanie należy powtarzać 1 – 2 razy w tygodniu, a ponadto powinniśmy regularnie przycinać pupilowi pazury, kontrolować uszy i jamę ustną.

 

Chow chow

Chow chow to bardzo popularna rasa, co wynika m.in. z oryginalnego wyglądu. Jej przedstawiciele przypominają pluszowego misia, ale należy pamiętać, że nie lubią pieszczot i przytulania. To niezależne czworonogi, które cenią sobie towarzystwo ludzi, jednak bawią się tylko wtedy, kiedy mają na to ochotę (zwykle nie trwa to zbyt długo). Nie nadają się one do domów z dziećmi, poleca się je głównie osobom lubiącym ciszę i spokój. Dawniej te średniej wielkości psy wykorzystywano podczas polowań na wilki. Ponieważ nie wykazują one dużego zainteresowania aktywnością fizyczną, często mają problemy z otyłością, co wymaga doboru odpowiedniej diety. Poza tym chow chow potrzebuje systematycznego czesania (w okresie linienia trzeba to robić nawet codziennie) oraz przemywania oczu i uszu. Nierzadko konieczne jest podawanie czworonogom specjalnych suplementów, gdyż wykazują tendencję do alergii skórnych. 

Cocker spaniel angielski

Są takie średnie psy rasowe, które wyróżniają się gładką i jedwabistą sierścią. Przykładem jest cocker spaniel angielski, którego wyhodowano po to, aby poławiał słonki (gatunek ptaka z rodziny bekasowatych). To bardzo wesoły czworonóg, który lubi przebywać w towarzystwie ludzi. Jest przyjazny wobec innych zwierząt, chętny do zabawy, a dodatkowo ufny i wierny. Jednak trzeba mieć na uwadze, że cocker spaniel angielski to pies łowczy. Kiedy zwęszy trop, może wdać się w pościg za zwierzyną, a nawoływania właściciela nie będą miały dla niego istotnego znaczenia. Aby pupil nie przysparzał wielu problemów, trzeba wychowywać go konsekwentnie, ale unikając przy tym surowości. Rasa jest polecana wysportowanym osobom. Z reguły cocker spaniele angielskie lubią towarzystwo dzieci, ale maluchy muszą wiedzieć, jak bawić się z czworonogiem, aby nie wyrządzić mu krzywdy. Pielęgnacja psa to codzienne szczotkowanie sierści, strzyżenie średnio co dwa miesiące i regularne przycinanie kosmyków na łapkach. Ze względu na wiszące uszy pupil jest narażony na infekcje grzybiczne i stany zapalne, dlatego trzeba je stale kontrolować i przemywać. Warto również kupić specjalne buty dla psa, które zimą zabezpieczą łapy przed nieprzyjemnym mrozem i rozsypaną na chodnikach solą.

 

Owczarek niemiecki długowłosy

Owczarek niemiecki długowłosy to przykład na to, jak rasy średnich psów domowych mogą być doceniane na całym świecie. Psy te mają charakterystyczną, obfitą sierść o podwójnej budowie (włos właściwy i gęsty podszerstek), a także opadającą linię grzbietu. Są one ostrożne, mają bardzo dobry słuch i węch, poza tym są łagodne w kontaktach z dziećmi. To sprawia, że owczarki niemieckie długowłose bardzo często są wybierane przez rodziny, niemniej jednak pracują też w służbach mundurowych i ratowniczych. Zwierzęta nie boją się wyzwań i nie lubią nudy, pozostawione same sobie mogą niszczyć meble lub stwarzać inne problemy. Owczarek niemiecki długowłosy potrzebuje dużo ruchu i zabaw umysłowych. Mimo długiej okrywy pielęgnacja psa nie jest skomplikowana, ogranicza się głównie do systematycznego czesania. Ponadto należy zadbać o dobrze zbilansowaną dietę czworonoga.

Shiba inu

Pochodzące z Japonii psy shiba inu mają dwuwarstwową, przypominającą plusz szatę, ale ich wychowanie nie należy do najłatwiejszych. To pewne siebie czworonogi, które lubią niezależność, ponadto są nieufne w stosunku do obcych ludzi i zwierząt. Nie jest to dobry wybór dla osób bez doświadczenia, shiba inu potrzebuje odpowiedzialnego właściciela, który zrozumie jego potrzeby i będzie konsekwentny. Przedstawiciele tej rasy uwielbiają długie spacery, nie przeszkadza im nawet niesprzyjająca pogoda. Dobrze sprawdzają się oni jako towarzysze do jazdy rowerem czy joggingu. Poza odpowiednio długim przebywaniem na świeżym powietrzu i dużą ilością ruchu, psu trzeba zapewnić bogate w mięso posiłki, podawane o stałych porach. Ponieważ sierść czworonoga jest krótka, nie wykazuje tendencji do powstawania kołtunów, więc codzienne szczotkowanie nie jest konieczne. Należy pamiętać, że shiba inu co prawda mocno przywiązuje się do właściciela i nowej rodziny, ale zwykle unika pieszczot i niechętnie okazuje uczucia. To bardzo inteligentne zwierzę, skore do psot i skłonne do ucieczek.

 

Gończy polski

Jak sama nazwa wskazuje, pies rasy gończy polski pochodzi z naszego kraju. Nie jest to typowy pupil do towarzystwa, został wyhodowany po to, aby pomagał w czasie polowań. Z tego względu zwierzę potrzebuje dużo ruchu na świeżym powietrzu i aktywności umysłowej. Jeśli zacznie się nudzić, szybko stanie się uciążliwe, może też niszczyć znajdujące się w domu przedmioty. Wychowanie gończego polskiego niekiedy jest trudne, głównie z uwagi na jego upartość i niezależność. Wobec obcych osób pies jest nieufny, ale nie wykazuje agresji, dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami. Mimo że lubi on obszczekiwać intruzów, na co dzień nie jest bardzo hałaśliwy. Rasa nie jest dobrym wyborem dla miłośników wypoczynku na kanapie. Właściciel czworonoga musi być aktywny i mieć doświadczenie w wychowywaniu psów. Pielęgnacja zwierzęcia nie powinna okazać się kłopotliwa. Gończy polski nie należy do rasy psów średnich długowłosych, dlatego nie wymaga codziennego czesania, taki zabieg wystarczy wykonywać raz w tygodniu. Pupil nie potrzebuje też częstych kąpieli, jednak konieczna jest odpowiednia higiena uszu. Dotyczy to w szczególności często pływających czworonogów, w ten sposób można zapobiec stanom zapalnym i uciążliwym infekcjom.

Doberman

Zaliczane do grupy pinczerów dobermany są uznawane za specyficzną rasę. Psy mają silny charakter i instynkt stróżowania, dlatego ich wychowanie musi być konsekwentne oraz dobrze przemyślane. To czworonogi polecane głównie osobom doświadczonym. Dobermany są inteligentne, odważne i bardzo aktywne, dlatego często spotyka się je w służbach mundurowych. Lubią czuć się potrzebne, łatwo dopasowują się do nowej sytuacji, są też posłuszne i chętnie współpracują. Mimo że wizerunek psów jest groźny i z tego powodu wzbudzają strach, nie atakują nikogo bez powodu. Umieją one kontrolować swoją agresję i posłusznie wykonują polecenia właścicieli. Decydując się na dobermana, trzeba pamiętać, że potrzebuje on dużo ruchu na świeżym powietrzu i źle znosi samotność. Rasa staje się agresywna, kiedy jest izolowana od rodziny i pozbawiona możliwości dłuższego kontaktu z ludźmi oraz innymi zwierzętami. Dobermany mają krótką sierść, która nie wymaga częstego szczotkowania. Ponieważ szybko marzną w niskiej temperaturze, warto zastanowić się nad zakupem specjalnego ubrania dla pupila na zimowe spacery.

 

Shar pei

Shar pei to pies pochodzący z Chin, którego można rozpoznać po małych uszach przypominających swoim kształtem muszelki oraz po charakterystycznych zmarszczkach na głowie i plecach. Bywa on uparty i dominujący. Aby zwierzę stało się wiernym przyjacielem rodziny, potrzebuje odpowiedniego wychowania, a także zainteresowania ze strony wszystkich domowników. Shar pei dobrze sprawdza się jako pies obronny, ale właściciel musi mu pokazywać, kiedy jego interwencja jest konieczna, a kiedy powinien zostać spokojny. Dobrze wyszkolony pupil sprawdzi się jako lojalny i opanowany towarzysz rodziny z dziećmi. Pielęgnacja rasy shar pei nie jest trudna, ale jeżeli zmarszczki na ciele psa są bardzo masywne, trzeba je regularnie kontrolować i czyścić, aby nie dopuścić do stanu zapalnego. Warto mieć na uwadze, że czworonogi nie lubią zimna i wilgoci, dlatego namówienie pupila na dłuższy spacer przy niesprzyjającej pogodzie może nie być łatwe.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Czarny terier rosyjski to pies, który został wyhodowany na potrzeby wojska. Co prawda historia rasy nie jest długa, ale z pewnością jest godna uwagi. Przedstawiciele tej rasy wyróżniają się wytrzymałością i opanowaniem, a także intensywnie czarnym umaszczeniem. Dla kogo terier rosyjski okaże się dobrym wyborem?

Czarny terier rosyjski – historia rasy

Rasa terier rosyjski pojawiła się ok. 60 lat temu. W latach 20. XX wieku na terenie ówczesnego Związku Radzieckiego zakładano szkoły wojskowe, przy których działały również specjalne hodowle i placówki szkolenia psów. Zazwyczaj były to: Sznaucery olbrzymy, szkockie i niemieckie owczarki, dobermany czy rottweilery. W 1924 roku swoją działalność rozpoczęła hodowla zajmująca się m.in. szkoleniem zwierząt na potrzeby armii. Podczas II wojny światowej okazało się, że większość wychowanych czworonogów źle znosi nieprzyjazny klimat, a rasy uznawane za rodzime (jak np. owczarki kaukaskie) były zbyt nieprzewidywalne i niezależne. Postanowiono więc wyhodować psy, które będą podatne na szkolenie, a jednocześnie bardzo wytrzymałe. Rozpoczęto prace i krzyżowanie różnych ras, w tym nowofundlanda z owczarkiem kaukaskim czy owczarka niemieckiego z dogiem niemieckim. Próby te nie skończyły się sukcesem, wtedy zwrócono uwagę na airedale teriery, sznaucery olbrzymy oraz rottweilery. Do hodowli stopniowo wprowadzano kolejne grupy mieszańców, aż w końcu uzyskano taką, w której ojcami były rottweilery, a matkami airedale terriery oraz moskiewskie wodołazy. Ponieważ czworonogi wciąż różniły się od siebie i były mało wyrównane w typie, prace prowadzono dalej, skupiając się na kryciu w bliskim pokrewieństwie.

W 1955 roku opracowany został pierwszy opis rasy czarny terier. Później kilka razy go uaktualniano, aż w końcu kynolodzy opublikowali oficjalny wzorzec. Miało to miejsce w 1979 roku. 5 lat później rasa została uznana przez FCI jako czarny terier rosyjski. Najpierw czworonogi zaklasyfikowano do grupy terierów, ale później przeniesiono je do pinczerów, molosów i sznaucerów. W Polsce czarne teriery pojawiły się w latach 80., sprowadziła je do swojej hodowli Zofia Szczepańska.

Czarny terier – wzorzec rasy

Według wzorca rasy samce czarnych terierów rosyjskich ważą 50 – 60 kg, a ich wysokość w kłębie to 72 – 76 cm. Nieco inaczej wygląda to w przypadku suk, ich waga powinna mieścić się w przedziale 45 – 50 kg, a wysokość w kłębie 60 – 72 cm. Co ciekawe, dopuszczalny jest nieco większy rozmiar psa, ale pod warunkiem, że jest on proporcjonalnie zbudowany. Pod względem sylwetki czarny terier przypomina nieco sznaucera olbrzymiego, jednak ma grubsze kości, bardziej harmonijne proporcje i jest lepiej umięśniony. Sierść przedstawicieli tej rasy jest falująca i gęsta, w kłębie oraz na szyi układa się w charakterystyczny sposób, tworząc grzywę. Długość włosa właściwego to 4 – 10 cm. Czarne teriery mają też miękki i gęsty podszerstek, zapewnia im ochronę przed zimnem i wilgocią (są równie wytrzymałe, co np. owczarki kaukaskie).

Jak sama nazwa wskazuje, czarny terier rosyjski ma ciemne umaszczenie. Wzorzec dopuszcza nieznaczną siwiznę, ale dominującym kolorem musi być czerń. Oczy psów są średniej wielkości i mają ciemną barwę, podobnie jak same powieki oraz nos.

 

Jaki charakter ma czarny terier?

Biorąc pod uwagę usposobienie, teriery rosyjskie bardziej przypominają molosy niż czworonogi z grupy terierów. To zrównoważone i opanowane psy, które są pewne siebie oraz odważne. Mocno przywiązują się one do swoich opiekunów, ale dobrze zapamiętują też wrogów. Przedstawiciele tej rasy szczekają stosunkowo rzadko i nie są hałaśliwe. Przeważnie nie zwracają one uwagi na przechodniów, niemniej jednak nie pozwalają na wejście na posesję obcym, zwłaszcza pod nieobecność właściciela. Mimo że psy mają silny charakter, nie lubią dominować. W stosunku do dzieci są tolerancyjne i cierpliwe, jednak wspólne zabawy powinny zawsze odbywać się pod kontrolą dorosłych (głównie ze względu na rozmiar czworonoga). Bardzo ważna jest odpowiednia tresura. Terier rosyjski bywa uparty, dlatego należy uzbroić się w cierpliwość. Pies szybko zapamiętuje polecenia i chętnie się uczy, a urozmaicone ćwiczenia i motywacja sprawiają, że łatwo można nad nim zapanować. Jako szczeniak terier rosyjski potrzebuje konsekwentnego wychowania, ale bez zbędnej oschłości. Bardzo dobrym pomysłem jest znalezienie psiego przedszkola, w którym pupil może poznawać inne zwierzęta, a także nowe miejsca i zjawiska.

Terier rosyjski – pielęgnacja i żywienie

Obowiązkowe w przypadku rasy czarny terier rosyjski jest regularne strzyżenie, a także czesanie. Co prawda czworonogi nie linieją sezonowo, ale ich sierść przez cały czas jest wymieniana. Systematyczne szczotkowanie pupila pozwala zapobiec powstawaniu kołtunów. Bardzo ważny jest sposób wykonywania tego typu zabiegu. Włos należy rozczesywać od skóry, zgodnie z kierunkiem jego wzrostu. Bardzo dobrze sprawdzi się w tym celu metalowy grzebień oraz szczotka tzw. pudlówka. Po spacerze należy usunąć z sierści pupila zebrane zanieczyszczenia, przykładowo liście i cienkie gałązki. Teriery rosyjskie kąpie się w razie potrzeby, zazwyczaj raz w miesiącu lub nawet rzadziej. Jeżeli są to psy niewystawowe, należy strzyc je co 3, maksymalnie 6 miesięcy. Przyglądając się czworonogom, możemy zauważyć duże, mocno owłosione i opadające uszy. Są one podatne na infekcje, dlatego sierść w tej okolicy trzeba często przycinać, a włoski rosnące wewnątrz małżowiny wyskubywać. Ponadto minimum dwa razy w tygodniu należy starannie umyć, wysuszyć oraz rozczesać brodę i wąsy czworonoga.

Terier rosyjski to nie miniatura. Przedstawiciele tej rasy są dużymi psami potrzebującymi dobrze zbilansowanej diety ze średnią zawartością białka. Możemy podawać swojemu pupilowi gotowe karmy lub samodzielnie przygotowywać posiłki, ta decyzja należy do nas. Opiekunowie szczeniąt muszą pamiętać o tym, aby ich nie przekarmiać, powinny rosnąć powoli i pozostać szczupłe. Jak często powinna być napełniana miska dla psa? Zaleca się, aby dzienną porcję podzielić na minimum dwa posiłki, a po jedzeniu zapewnić pupilowi odpoczynek. Jeżeli zdecydujemy się na podawanie czworonogowi suchej karmy, od czasu do czasu możemy ją urozmaicić, dodając do niej: Warzywa, owoce, jogurt, biały ser lub kefir.

 

Jak długo żyje terier rosyjski?

Średnia długość życia czarnych terierów rosyjskich to 9 – 11 lat. Rasa jest uznawana za bardzo wytrzymałą. Psy osiągają dojrzałość w wieku 3 – 4 lat. Są one odporne na niskie temperatury, ale latem radzą sobie gorzej, dlatego w czasie upałów potrzebują zacienionego miejsca do odpoczynku i stałego dostępu do świeżej wody. Na co najczęściej chorują czarne teriery? Nierzadko diagnozuje się u nich rozszerzenie i skręt żołądka, a także dysplazję stawów biodrowych. Rosnące szczenięta są narażone głównie na: Gnilec, młodzieńcze zapalenie kości (enostozę) oraz krzywicę. Czasami zdarzają się wady ustawienia powiek, alergie, choroby serca, kamica moczowa lub infekcje grzybicze w okolicach nieprawidłowo pielęgnowanej brody i wąsów.

Czarny terier rosyjski – opinie

Czarny terier rosyjski potrzebuje dużo ruchu, podobnie jak sznaucery olbrzymie czy owczarki bengalskie. To oznacza, że rasa nie jest odpowiednim wyborem dla osób mało aktywnych, które lubią wypoczywać na kanapie. Czarny terier lubi długie wędrówki, bieganie, a także wycieczki po bardziej wymagającym terenie. Należy też pamiętać, że jego pielęgnacja bywa czasochłonna. Właściciel czarnego teriera musi być cierpliwy, a także odpowiedzialny, powinna to być osoba mająca doświadczenie w wychowywaniu czworonogów. Dobrze wyszkolony pies zaakceptuje inne zwierzęta domowe i chętnie pobawi się z dziećmi, nie powinien też zaczepiać innych czworonogów podczas spacerów. Trzeba jednak mieć na uwadze, że kiedy czarny terier zostanie zaatakowany przez inne zwierzę, może być niebezpieczny.

Obecnie teriery rosyjskie to przede wszystkim psy do towarzystwa, ale niekiedy wykorzystuje się je również jako czworonogi tropiące i ratownicze. Co więcej, niektórzy przedstawiciele rasy pracują w straży granicznej, a nawet biorą udział w dogoterapii.

 

Terier rosyjski – cena

Ile kosztuje czarny terier rosyjski? Cena za szczeniaka to średnio 3500 – 4000 zł. To stosunkowo wysoka kwota, ale trzeba pamiętać, że rasa nie cieszy się bardzo dużą popularnością w naszym kraju, co przekłada się na niewielką ilość hodowli. Zazwyczaj konieczne jest zarezerwowanie czworonoga jeszcze przed narodzinami.

Co należy zrobić, jeśli marzy nam się czarny terier rosyjski? Znaleziona przez nas hodowla wymaga uważnej weryfikacji. Musi to być placówka zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce, czyli jedynej organizacji kynologicznej w naszym kraju należącej do FCI (Międzynarodowej Federacji Kynologicznej, która ustala światowe standardy dotyczące wzorców). Kiedy kupujemy szczeniaka w renomowanej hodowli, otrzymujemy rodowód lub metrykę urodzenia. Hodowca wydaje też przyszłemu opiekunowi książeczkę zdrowia, w której znajdują się podstawowe informacje na temat czworonoga, m.in. o przebytych szczepieniach i medycznych zabiegach. Kupując zwierzę z niesprawdzonej hodowli, nie mamy pewności, że jest ono rasowe. Ponadto często trudno jest określić pochodzenie i kondycję zdrowotną rodziców szczeniaka (również psychiczną). To może wiązać się z późniejszym wykryciem u pupila groźnych chorób, w tym genetycznych, a także z problemami z socjalizacją.

 

 

Ostatnio aktualizowane: 06.12.22

 

Najważniejsze zalety:

Brit Care Junior Large Breed jest karmą hipoalergiczną i większość zwierząt dobrze ją toleruje. Dotyczy to zwłaszcza piesków uczulonych na białko drobiowe, bo karma jest oparta o białko jagnięce i ryż. Ponadto karma szczeniętom smakuje, więc nie ma problemów z karmieniem. 

 

Najważniejsze wady:

Klienci uważają, że dla psów ras dużych powinna być odmiana karmy z nieco większymi chrupkami, bo, mimo że wskazania wiekowe sugerują użycie Brit Care Junior Large Breed, to chrupki dla zwierzęcia są zbyt małe. Część klientów też uważa, że pakowanie po 12 kg w jednym worku jest błędem, karma powinna zawierać standardowo 15 kg, tak jak ma to miejsce przy innych karmach. 

Werdykt: 9.6/10

Brit Care Junior Large Breed ma bardzo dobre opinie hodowców. Klienci chwalą ją za dobry skład i wpływ na zdrowie psa. Według nich wygląd i zapach karmy sprawiają, że czworonogi chętnie się nią pożywiają, a jakość odchodów mówi o tym, że karma służy zwierzęciu. Hodowcy natomiast chwalą to, że cena Brit Care Junior Large Breed jest przystępna i przechowuje się ją bezproblemowo.

 

 

 

OPIS PODSTAWOWYCH CECH PRODUKTU

 

Przeznaczenie

Brit Care Junior Large Breed to produkt adresowany do szczeniąt I młodych psów ras osiągających w dorosłym życiu powyżej 25 kg. Właśnie dlatego karma zawiera odpowiedni dla tych psów stosunek fosforu i wapnia w składzie, który wspomaga proces rozwoju kości i stawów zapobiegając rozmaitym późniejszym problemom. Karma też ma charakter hypoalergiczny, a ponieważ jest oparta o białko jagnięce, dobrze zdaje egzamin u zwierzaków uczulonych na białko drobiowe. Skład karmy jest wyłącznie naturalny, nie ma tu żadnych substancji modyfikowanych, które mogą negatywnie oddziaływać na układ trawienny i rozwój szczeniaka.

Skład i wpływ na organizm

Karma dla psów Brit, jak wspomniano zawiera jagnięcinę, bogate źródło białek, naturalne węglowodany potrzebne każdemu organizmowi dostarczane są w postaci ryżu. Jako że produkt jest hipoalergiczny, zawarto w nim kilka substancji wspomagających jelita i florę bakteryjną w nich. Fruktooligosacharydy wspomagają trawienie wapnia i mają korzystny wpływ na florę bakteryjną, ekstrakt z juki pochłania zapachy w jelitach i redukuje nieprzyjemny zapach kału. Minerały i witaminy stanowią podstawę zbilansowanej diety, utrzymują zdrową skórę i lśniącą sierść. A wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego mają oligosacharydy manozowe, zdolność uczenia się wspomaga olej z łososia zawierający kwasy omega 3 i 6, a glukozamina i chondroityna wspomagają wzrost i chronią stawy.

 

Analiza składu

Procentowo składnikiem występującym w największej ilości jest maczka jagnięca w ilości 42%, 36% całości stanowi ryż, a następnie w kolejności największej ilości występowania jest tu tłuszcz kurczaka, suszone jabłko i olej z łososia w ilości 3%. W zawartości znajdujemy również takie składniki jak zioła i owoce, insulinę czy ostropest plamisty mający zbawienny wpływ na wątrobę. Test Brit Care Junior Large Breed pokazuje także, że w składzie produkt ma liczne witaminy, z których najważniejsze to witamina A, D3, E, C, witaminy z grupy B, a także potrzebne w organizmie kwas foliowy, żelazo, mangan czy selen.